U leest het al: de afgelopen dagen kenmerkten zich door een gevariëerd programma.

De Borobodur, dat kent iedereen natuurlijk wel zo'n beetje. Een beetje hetzelfde gevoel als met de sawa's. Je hebt het al duizenden keren gezien op foto's en TV, en dan sta je er midden in.
We hebben heel rustig aan de hele tempel rondgelopen. En uiteindelijk bereikten we wel de top, maar geen verlichting. Uit onze reisgidsen hadden we opgemaakt dat de rondgang in vroeger tijden namelijk als symbool werd gezien voor de gang van het aardse naar de verlichting.
In de reisgidsen staat ook altijd zo leuk vermeld "to get te best views, make sure you get there early". Dat lukt ons maar matig.

Het zou kunnen dat Bintang daar een steentje aan bijdraagt. Voor wie het nog niet wist: dat is de Indonesische Heineken. En hoewel niet altijd superkoud - ze smaken best. Vooral dus 's avonds op straat met op de achtergrond het eerdergenoemde bandje. Dat werd dus laat - of eerder gezegd vroeg. De volgende dag weer lekker rustig aan, en de dag daarna naar Prambanan.

Mooie tempel, mooier qua architectuur dan de Borobodur zou ik zo zeggen. De laatste dwingt eerst en vooral respect af door zijn omvang, de tweede door heel stijlvolle -en de voor een Hindutempel relatief rustige en strakke- bouw.
Vlak bij Prambanan ligt nog een Boeddhistische tempel, die er ook heel mooi uitzag. Van een afstandje, want op het moment onder reconstructie.

's Avonds eerst nog wat gewandeld, en toen besloten om eens Japans te gaan eten. In een merkwaardig restaurant.

Als in veel restaurants was ook hier een 'VCD-systeem' geïnstalleerd. Dat is een soort CD-i - kent u dat nog? - dat met name wordt gebruikt voor het afspelen van meezing-CD's. Met de tekst die onder meeloopt. Komt dat bekend voor? Inderdaad.... het is karaoke!
In het qua klandizie overigens zeer rustige restaurant werd door maar liefst twee mensen een 'karaoke-show' gepresenteerd. Dat stelde niet zoveel voor: één iemand verwisselde de CD's, de ander zong in het geval dat door de klanten niet werd gedaan. En het werd door de klanten niet gedaan, dus hebben we een aantal songs van Lionel Richie, Stevie Wonder en Elvis Presley onnavolgbare wijze onherkenbaar horen worden.
Aan het begin van de show werden alle gasten (wij en een Japanner) hartelijk welkom geheten. Caio stelde eerst zichzelf voor, en toen ons. Hij besloot echter alle risico's voor een eventuele moeizame uitspraak te vermijden. We waren dus John, Susan en Ted.
Ik was Ted en dat viel niet mee, omdat de showmaster ons af en toe aansprak. Nu zorgde zijn accent en de enorme galm op de microfoon niet direct voor een optimale verstaanbaarheid, maar het leek me toch al te bont om geen enkele keer op 'mijn' naam te reageren. Dus telkens als Ted, of Susan, of John werd genoemd even vriendelijk knikken. Ook toen hij speciaal voor Susan ' Wonderful Tonight' ten beste gaf.

De laatste avond -vanavond vertrekken we per trein naar Bandung- hebben we weer voor het grootste deel op straat doorgebracht. Vergezeld van een aantal straatkinderen/jongeren. Eén van hen had nog in een onlangs uitgebrachte film over straatkinderen in Yogya gefigureerd.
16 jaar en arm natuurlijk, en door schoenpoetsen, sleutelhangers en kaarten maken probeert hij een beetje geld te verdienen. Als het genoeg is kan hij de reis naar Borobodur -het dorp- betalen om een deel aan zijn ouders te geven. Maar ondanks deze tragische omstandigheden vrolijk en enthousiast.
Een vergelijking met India levert dan ook al snel de conclusie op dat het kastestelsel daar mensen helemaal geen reëele kansen biedt, en dus op geen enkele manier uitzicht op iets beters. Hier is dat anders. Je weet het nooit, vandaag is vandaag en morgen is morgen. En als het gisteren niet lukte, sudahla. Het zij zo.

vorige | overzicht | volgende