Het mislukte prijswinnaarsfestijn heeft de pret natuurlijk niet bedorven! We gingen gewoon door met waar we mee bezig waren: nietsdoen aan het zwembad.

De tweede keer dat we ons melden bij de receptie van het luxueuze hotel naast ons armzalig verblijf bleek dat er geen beleid was voor ons badgasten. De eerste dag betaalden we 25.000 rupiah per persoon, de volgende dag was het gratis, maar moesten we wel iets eten of drinken. Dat hadden we de eerste keer niet gedaan, vanwege de hoge prijzen. Dat hoefde nu dus even niet en vooral Caio kon de verleiding van een cocktail aan de bar in het zwembad niet weerstaan. Dat was meteen zo'n beetje het spannendste van de dag.

De volgende dag stond Caio vroeg op, want hij moest vanwege budgettechnische redenen met de bus naar Yogyakarta, de volgende stop op onze rondreis. De bus is aanmerkelijk goedkoper dan het vliegtuig, en normaal gesproken zou dat voor Machteld en mij dus ook de meest logische optie zijn. Echter, bij het boeken van onze reis konden we voor een geringe meerprijs een extra vlucht reserveren. Dat hebben we gedaan. En het was zoals de reclameleus bij de introductie van de massavakantie: vliegen verl-e-e-e-engt uw vakantie. 'S ochtends dus weer even naar het zwembad, en daarna in het vliegtuig naar Yogya.

Maar ik hoor u al denken: die David was toch van GroenLinks? En tegen korte vluchten? Dat is allemaal waar, en ik kan er weinig op zeggen. Daarom maar een afleidingsmanouvre.

In het zwembadhotel was me al opgevallen dat stijgende en dalende vliegtuigen niet echt als hinderlijk worden ervaren. De eerste nacht in bed schrok ik wakker in de overtuiging dat er een vliegtuig aan het neerstorten was. Was niet zo, en bij de volgende twee ging het ook goed.
De landing in Yogya was een omgekeerde ervaring: nu was ik er bijna van overtuigd dat we toch enkele huizen van het dak zouden beroven, totdat we heel kort daarna ineens op een landingsbaan stonden. Een wandeling door de stad vanmiddag gaf hetzelfde idee, maar dan van beneden af. Geen probleem allemaal, dus ik lig er ook maar niet meer wakker van. Hoop ik.

Wel wakker worden we af en toe van de moskee. Bij het opstaan bleek de omroepinstallatie dan ook boven het raam van onze kamer te zijn bevestigd. Dat wierp weer een heel ander licht op het gesprek dat we gisteravond hadden met de broer van de eigenaar van ons hotel. Hij sprak nogal gebrekkig engels, maar in ieder geval was duidelijk dat het hotel te koop stond. Voor zo'n 180.000 euro (voor de geïnteresseerden: ruim opgezet, maar kleine (ongeveer 10) kamers. Allen met warm water). De reden was niet helemaal te begrijpen, maar het had met zijn zuster en de islam te maken. In eerste instantie dachten we uit zijn woorden op te kunnen maken dat het in de ogen van zijn zuster volgens de islam niet was toegestaan om geld te verdienen met een hotel. De volgende dag leek het ons dat de rumoerige nabijheid van de moskee misschien niet zo aantrekkelijk zou zijn. Dat werd echter weer ondergraven door het feit dat het hotel nu helemaal vol zit.

Overigens, nu we toch langs het onderwerp schuren: voordat de reis begon las en hoorde ik in Nederland dat het dragen van een hoofddoek zou zijn toegenomen in Indonesië. Nu begrijp ik de soms onheilspellende ondertoon van die constatering niet, maar ik heb toch even rondgekeken. Een toename kan ik niet waarnemen, al was het alleen maar omdat ik hier voor de eerste keer ben. Overleg met Caio (reeds voor de derde keer in Yogya) resulteerde in de conclusie dat het waarschijnlijk niet het geval was. Daarnaast: als je ergens erg op gaat letten, dan zie je het tien keer zo vaak.
En over die ondertoon: nee, volgens mij radicaliseert Indonesië niet.

En... was dat een afleidingsmanouvre of niet? Tot snel maar weer!

vorige | overzicht | volgende