De titel verklapt de ontknoping van het prijswinnaarsverhaal van gisteren al een beetje. Maar een leuk verhaal is het wel.

Vanmorgen werden we dus opgehaald en met de taxi naar het Bali Aga resort Hotel gebracht. Ook weer zo'n enorm hotel met een immense lobby, dit keer dan midden tussen de golfbanen.
Onderweg werd een aantal keer gevraagd of we fluent english spraken. Dat konden we in ieder geval beamen. Lawrence, de man die ons gisteren zo enthousiast overtuigde van het feit dat we een bezoekje aan het hotel moesten brengen, begon met de constructie van een verhaal voor ons, omdat we anders niet mee mochten doen met de contest. In ieder geval mochten we niet vertellen waar we echt overnachtten, omdat dat een veel te groot hotel was. We mochten ook niet zeggen dat we zes weken door Indonesië reisden, want dat was te lang en dat betekende dat we backpackers waren. Tenslotte waren we natuurlijk getrouwd en hadden allebei een fulltime baan.

Daar aan de receptie zaten dus een heel andere Machteld en David. Caio was voor de gelegenheid de goede vriend die ons Bali liet zien. Dat klopte in ieder geval wel.

Lawrence had ons goed voorbereid: het vragenformulier werd dus conform de 'afspraken' ingevuld. Toen was daar Anna, een Engelse, die ons voor de zesde (maar wel laatste keer) vroeg of we fluent english spraken. Yesyes, maar ondertussen vroeg ik me wel af waarom daar nu zo'n bijzonder belang aan werd gehecht.

De tour door het hotel zo nu wel beginnen dachten we, en daarna kregen we dan de felbegeerde 'starprize'. Want daar deden we het allemaal voor.
Echter, in plaats van een rondgang door het hotel werden we een kamer binnen geloodst waar aan een aantal tafeltjes vergelijkbare personele combinaties waren gevormd. Daar gezeten begon Anna ons allerlei te vragen, waarom naar Bali, hoe lang al en hoe lang nog (de vragen die we allemaal al bij de receptie hadden beantwoord).
Ze begon ook vreselijk te zweten - en dat viel met name op omdat ik dat niet deed. Ik zweet namelijk snller, vaker en meer dan de gemiddelde mens. Vorig jaar was dat een ellende, maar nu loop ik rond in speciale shirts die het zweet naar buiten brengen waardoor het verdampen kan. Dat scheelt enorm. Maar terug naar Anna, die wel zweette.

Opeens vroeg ze of we bekend waren met het concept van time-sharing. We zeiden nee, maar voor mij klopte dat niet. Toen viel dee puzzel wel in elkaar: fluent english - want anders is het contract niet geldig, geconstrueerd verhaal -want anders geen commissie voor Lawrence, enzovoort. Ik had er geen zin meer in en vroeg Anna -in fluent english- of het gesprek nu overging naar een situatie waarin zou worden geprobeerd ons iets te verkopen. Dat was niet het geval volgens haar, want we waren immers nergens toe verplicht. In dat geval had ik ook geen behoefte aan een poging om me iets te laten kopen.
Anna ging nog meer zweten en besloot het gesprek te beëindigen. Ze verontschuldigde zich voor het feit dat we verkeerd waren ingelicht - iets wat duidelijk opzettelijk had plaatsgevonden, en liet ons over aan de receptie.

Daar werd ons verteld dat we geen aanspraak konden maken op de prijzen - weet u nog: twee t-shirts en een 'star-prize', omdat we geen 60-90 minuten hadden besteed aan het aanhoren van een verhaal. We vertelden dat we prima bereid waren een rondleiding door het hotel te krijgen - zoals ons immers was voorgehouden. Bellen met de manager leverde op dat we de 'starprize' wel mochten krijgen. Maar wat zou het worden?

Er moest nog een plakkertje worden weggehaald immers. Het werd niet de duizend dollar, ook niet de camcorder, maar een luxevakantie in een van de star vacation resorts. Dat verbaasde me niets. En zeker niet toen we op de terugweg (wel netjes in een taxi) de condities nog eens doornamen: ook tijdens die vakantie werd van ons verwacht dat we een presentatie bijwoonden over timesharing, en bovendien kon het energie- en waterverbruik en konden de schoonmaakkosten wel worden doorberekend, een halfjaar van te voren bespreken, twee lokaties opgeven en twee mogelijke data..... Star Vacations, Schmar Vacations!

En de lunch? Die hebben we zelf betaald.

vorige | overzicht | volgende