En Nusa Dua, dat is een zogenaamd 'planned resort-area'. Dat betekent dus een lange rij van toptoptophotels langs de kust. Ver boven ons budget, want een nachtje daar slokt al snel zo'n 100 dollar op. En hoewel de dollar dalende is, is dat nog steeds twee keer ons dagbudget.
We verblijven dus in Tanjung Mekar, een 'homestay' met vier kamers. De prijs daar is 70.000 rupia, en dat is zo'n 8 dollar.

Waarom hier naar toe eigenlijk? Er is niets te doen, behalve strand en watersporten. Dat laatste doen we geen van drieën, en dat eerste, daar is het veel te warm voor. Nee, ons plan was om goedkoop te overnachten, en dan ergens in een hotel binnen te sneaken om daar aan het zwembad te gaan zitten. Dat hebben we gedaan, maar iets minder sneaky: we hebben gewoon betaald. En vanmiddag dus heerlijk in een multisterrenhotel aan het zwembad gezeten, beetje tafeltennissen, poolen, badmintonnen en zwemmen. Heerlijk.

Tussen de laatste keer dat ik berichtte en nu is er weinig gebeurd: vooral een beetje geluierd en gewinkeld. Zowel hier als in Kuta kan dat opperbest, hoewel het luieren hier iets beter lukt. Het winkelen is leuk in Kuta. Vooral gericht op de Australische (surfende) jongeren, maar daarom niet minder.
Hier zijn we nog even in het winkelcentrum geweest. Enorm groot en midden tussen de allerduurste hotels. Dus er moest toch wel een Nederlandse courant te koop zijn, dachten we...
Helaas. Voorlopig halen we het nieuws dus maar van internet, in combinatie met de enige engelstalige krant van Indonesië. In die krant valt de laatste tijd vooral te lezen dat Megawati (de president) het niet goed doet. Ze zorgt wel voor rust, maar de politieke hervormingen ('reformasi') zijn gestagneerd. Binnenkort is er een belangrijke, jaarlijkse vergadering waar een aantal belangrijke beslissingen moet worden genomen. Het fijne weet ik er niet van, maar de krant hier is met name verbolgen over het feit dat Megawati zo graag wil dat de vergadering gladjes verloopt dat ze zich heeft laten verleiden tot het sluiten van 'backroom-deals'. En inderdaad, daarmee wordt 'achterkamertjespolitiek' bedoeld.

Dat brengt ons natuurlijk meteen bij de situatie in Nederland, die ik dus via internet volg. De politieke aardverschuiving gonst hier niet na in de kranten, en het overlijden van Luns werd slechts gememoreerd in de Herald Tribune.
Ik heb nog wel de moeite genomen om de c.v's van de nieuwe ministers uit te printen, maar toch nauwelijks om ze te lezen. Een vluchtige blik kon de geringe aandacht in de wereldpers in ieder geval verklaren. Weinig spannend, en het zal dus wel vier jaar uitzitten.

Veel spannender was de verhuizing van mieren in onze badkamer. Nadat Machteld -kort na aankomst hier- een verfrissende douche had genomen, bleken een mierenleger besloten te hebben hun leger te verplaatsen naar de andere kant van de badkamer. Dat ging via het ligbad (overigens raadselachtig, een ligbad in een badkamer met alleen koud water). Eerst alle eitje, en toen kwam de koningin. Nu zou je verwachten dat die een beetje werd begeleidt, maar dat was niet het geval. Het eerste stukje omhoog nog wel, maar daarna kon ze het uitzoeken. En dat lukte niet, want ze gleed zo het bad in.
We hebben de verrichtingen niet verder afgewacht, maar zijn -zonder te douchen, want dat zou de verhuizing verstoren- gaan slapen. De volgende morgen was iedereen toch te bestemder plekke aangekomen, getuige het lege ligbad.

Morgen worden we opgehaald om een rondleiding te krijgen in een hotel. Op zoek naar een restaurantje werden we vanavond aangesproken door een vriendelijke man die ons wilde interesseren voor een bezoek aan het hotel. Het ging er echter niet om dat we een kamer zouden boeken, want dat hadden we natuurlijk al gedaan. Alleen een bezoekje brengen, zodat we onze vrienden thuis konden vertellen hoe mooi het daar was. We kregen dan ook een gratis lunch of ontbijt. Bovendien maakten we kans op een leuke prijs. Een gratis maaltijd, een t-shirt of een superprijs (1000 dollar, een camcorder of een vijfdaags verblijf in het betreffende hotel). Om te bepalen of en welke prijs we kregen, werd ons een scheurkaart overhandigd. Je kent het wel: openscheuren en kijken of je drie gelijke symbolen had. Caio en Machteld kregen een gratis t-shirt, ik had drie autootjes. Dat leidde tot grote vreugde bij Lawrence, de man die ons aansprak. Dat was namelijk een superprijs. Heel verhaal, in ieder geval worden we morgen opgehaald en gaan we daar lunchen. En wordt de prijs uitgereikt... Denk ik. We zien het wel. En u leest het wel: tot de volgende keer!

vorige | overzicht | volgende