Heel kort want heel veel slaap.
Hoewel het nu pas 10 uur 's avonds is - een tijdstip waarop ik meestal nog niet naar bed verlang - bekruipt me toch een slaperig gevoel. Het was dan ook een drukke dag vandaag.

Na het fantastische Lake Toba - waar we natuurlijk weer veel te kort zijn gebleven om alles te zien - restte ons nog twee dagen voordat we de thuisreis zouden moeten aanvaarden. De ene dag zou opgaan aan reizen, dus nog één dag voor iets leuks. We besloten om de 'reisdag' optimaal te benutten door in één ruk naar Bukit Lawang te bussen. Op het bord van de touroperator in Tuk-Tuk stond een reistijd van zo'n zeveneneenhalf uur vermeld. Dat bleek optimistisch; het werden er bijna tien. 's Ochtends om 11 uur weg, dus rekent u maar uit; bij aankomst was er ongeveer genoeg tijd over om te eten en te douchen. Te meer omdat we het plan hadden opgevat om de volgende dag om zes (ja, u leest het goed: zes) uur op te staan.

Wat is er in David en Machteld gevaren, moeten de mensen die ons een beetje kennen zich peinzend afvragen. Toch een tropische ziekte opgelopen?
Dat valt best mee. Maar het is nu eenmaal zo dat Bukit Lawang bekend staat om zijn orang-utan rehabilitatiecentrum met aangrenzend oerwoud. Dat moest verkend worden!

Normaal gesproken worden de orang-utans 's ochtends om 8 uur gevoederd. Aansluitend zouden we dan een korte tocht door de jungle maken.
Helaas - hoewel, hoe bijzonder kan het zijn - moesten we het voedergebeuren missen. De lokale bevolking had het toegangsgebouw bezet. Waarom? Omdat de olifanten uit het oerwoud hun akkers hadden bezet. En er lustig op los aten.
Wat hebben die lieve orang-utans daar dan mee te maken? Helemaal niets, maar de dorpelingen dachten zo: het park wordt beheerd door de overheid, en dus is de overheid aansprakelijk voor de door de olifanten aangerichte schade. Het park verdiend veel geld door de toeristen, dus we pakken ze waar het pijn doet: in de portemonnaie. Ik weet niet of ze in hun opzet geslaagd zijn, maar wel dat wij onverstoorbaahet oerwoud in zijn getrokken.

En daar waren gibbons, makaken en ook orang-utans te zien. De laatste veel te goed, omdat er één de kennelijk onweerstaanbare drang had om ons van dichtbij te bekijken. Misschien hadden we wel een lekkere banaan bij ons.
Van dichtbij is een volwassen orang-utan best wel groot, gespierd en helemaal niet zo aaibaar. Om kort te gaan: voor Machteld en mij mocht het vervolg van de tocht wel langs minder aaprijke gebieden gaan. Gelukkig hadden we een goede gids gehuurd, en zulks geschiedde dus.

Na de wandeltocht even opfrissen en eten en toen snel naar Medan. Daar hebben we weinig meer gedaan dan wat winkelen - weer CDtjes. En nu dus best wel moe achter de computer.

En ik had nog een leuke terugblik in gedachten - maar die komt dan wel als ik terugben!

vorige | overzicht | volgende