Sinds de laatste keer dat ik berichtte, hebben we weer een flink stuk gereisd. Nu zitten we dan in één van de mooiste natuurgebieden in de wereld: het Toba-meer.
In het Toba-meer ligt het Samosir eiland, dat eigenlijk geen eiland is maar meer een schiereiland. En aan het Samosir-eiland is weer een heel klein schiereilandje, en dat is Tuk-Tuk. Dat is de plek waar alle hotels en souvenirshops zitten.
Als je het zo zegt lijkt het gewoon weer één van de vele toeristenoorden, maar dat is anders hier. De vorm van het kleine eilandje maakt dat het nog steeds een rustig natuurgebied lijkt. Dat geldt nog meer voor het grotere Samosir eiland. Een enorme aardverschuiving lang geleden en het klimaat hier hebben ervoor gezorgd dat hoge, groene bergen het eveneens bergachtige eiland omgeven. Dat betekent dat als je een stukje gaat fietsen - zoals we gisteren hebben gedaan - je van het ene mooie uitzicht in het andere valt.

Een reusachtige trekpleister zou je zo zeggen, maar dat lijkt niet het geval. In tegenstelling tot Bali en Java, dat we eerder bezochten, heeft de toeristische sector hier nog steeds te lijden onder de onlusten en recessie van zo'n vijf jaar geleden. En 'sector' betekent hier natuurlijk niet grote, professionele instellingen. Dat betekent dat mensen die voor de recessie en onlusten besloten om een winkeltje of hotelletje te openen op Tuk-Tuk, nu met moeite het hoofd boven water houden. Als de winkel of het hotel al niet gesloten is, wat hier getuige de duisternis in sommige etablissementen het geval moet zijn geweest.

Even terug nog naar Jakarta, waar we - wandelend naar het Nationale Monument - in één van de onlusten terechtkwamen. Als je de straat met de goedkope hotelletjes - Jalan Jaksa - uitloopt, dan kom je op een grote straat met banken en overheidsgebouwen. In één van die gebouwen zit de gouverneur van Jakarta, Sutiyoso. Die kan binnekort worden herkozen, en daar is niets mis mee zou je zeggen, het zal met Deetman ook wel gebeuren.
Leuke parallel is dat evenals Deetman, zijn ndonesische evenknie ook verantwoordelijk is voor de politie. Nu gaat dat allemaal redelijk geloof ik, maar het is toch zeker één keer goed fout gegaan, en dat was in 1997. Toen werd het kantoor van de PDI-P, de partij van Megawati Sukarnoputri bestormd. De ruzie ging over de vraag of Megawati nu wel of niet de partij mocht leiden. Megawati vond van wel, Suharto niet. Een 'spontane' bestorming van het hoofdkantoor van de PDI was het gevolg. Later werd duidelijk dat de politie er een hand in had. En Sutiyoso dus ook. Logisch dus dat de PDI-aanhangers demonstreerden. Merkwaardig echter dat het voor een deel gericht was op Megawati: die steunt namelijk - nog altijd om onduidelijke redenen - de kandidatuur van Sutiyoso.
Maar goed, heel interssant is het eigenlijk niet, behalve dan dat Caio een paar heel spannende actiefoto's van een arrestatie heeft gemaakt. En natuurlijk als illustratie van het feit dat het allemaal best meevalt met die onlusten.

Hoewel, vlak voordat we in Jalan Jaksa arriveerden, is daar nog een aanval geweest op uitingen van bier en toerisme door een aantal fanatieke moslims. Ze vinden dat de negatieve effecten die het toerisme meebrengt (losbandigheid, promiscuïteit, drugs en alcohol) de postieve effecten (geld en werkgelegenheid) veruit overstijgen. Maar goed, daar hebben wij dus niets van gemerkt en dan ben je automatisch positiever. Bovendien blijft de agressie 'beperkt' tot reclameuitingen, en is het niet gericht op personen. Wat niet wil zeggen dat de vlam in de toekomst wel een keertje in de pan kan slaan.

In ieder geval: Indonesië is vandaag 57 jaar onafhankelijk. Natuurlijk wordt dan gerekend vanaf 1945, en wordt niet de 'officiële' Nederlandse datum 4 jaar later aangehouden. Dat betekent groot feest. Overal wordt de valg uitgehangen en worden gevels versierd in het rood en wit. In Jakarta is het waarschijnlijk helemaal een gekkenhuis. Jammer genoeg, of misschien wel gelukkig juist, zijn we daar dus net vertrokken. Ik kan alvast wel aankondigen dat binnenkort een verslag over de festiviteiten daar van onze speciale verslaggever Caio de Boer op deze site is te lezen. Hier wordt het feest ook gevierd, maar iets minder uitbundig: een volleybal- en voetbalcompetitie en wat dans en toespraken.
De mensen hebben hier -zie boven- misschien ook minder reden tot feest. En de aangepaste grondwet -zie mijn vorige bijdrage hieronder- brengt de mensen ook niet in een jubelstemming. Er zal allemaal toch wel niet veranderen. Ik hoop dat ze ongelijk krijgen.

Weer terug naar Samosir eiland. We zijn heerlijk aan het ontspannen. Hebben dus wat gefietst en gewandeld, en vandaag rustig aan.
Eindelijk is er weer iets wat een beetje lijkt op toegang tot internet, want dat is er hier vaker niet dan wel. Nu zit ik natuurlijk niet te wachten op droefeniswekkende berichten uit de Nederlandse politiek (hebben ze Indonesië eigenlijk gefeliciteerd?), maar ben ik wel benieuwd naar de overstromingen. In de krant hier lees ik dat alleen Duitsland en Tsjechië er onder te lijden hebben. En dat Feyenoord won van Fenerbace.
Verder is er hier heerlijk zelfgebakken bruinbrood te krijgen, is het klimaat zeer draaglijk en de omgeving dus overweldigend. We gaan daar morgen nog één dag volop van genieten, om de dag daarna naar Medan terug te keren. We hebben dan nog tijd voor een uitstapje naar Bukit Lawang - waar het Orang-Utang reservaat te vinden is - voordat we via Singapore de terugreis aanvaarden.
En wat mij betreft is het aanvaard, want ik mis thuis toch wel weer een beetje.

Ik denk dat ik maar een einde aan dit onsamenhangede verhaal maak en weer van de omgeving ga genieten. Tot speodig ziens allemaal!

vorige | overzicht | volgende