Een open deur natuurlijk. Maar vandaag hebben we, staand op het nationaal monument van 130 meter hoog, nog eens goed kunnen zien hoe groot. Beter gezegd: eigenlijk niet precies, want we konden het eind van de stad niet zien.
In de kelder van het monument is een dioramavoorstelling te zien. Daar wordt met een veertigtal kijkdoosachtige tafereeltjes de geschiedenis van Indonesië verteld. Heel aardig om te zien hoe een kwart van de voorstelling wordt gebruikt om de strijd tegen de Nederlanders uit te beelden. De laatste vijf echter maakten duidelijk dat het alweer even geleden was dat de voorstelling was ge-update. Die vijf werden gebruikt om de heldendaden van Suharto te onderstrepen. Binnenkort zullen die vervangen worden denk ik.

Suharto's jongste zoon, Tommy, is inmiddels tot vijftien jaar celstraf veroordeeld vanwege zijn betrokkenheid bij de moord opeen rechter. Die had namelijk de euvele moed gehad Tommy te veroordelen - en Tommy hadnog niet door dat er in Indonesië een en ander veranderd was, dus besloot onder te duiken en de rechter te laten vermoorden. De feitelijke daders hebben een levenslange gevangenisstraf opgelegd gekregen, Tommy dus 15 jaar. Dat wordt gemotiveerd door op de bijzondere omstandigheid te wijzen dat Tommy een heel gemakkelijk leven heeft geleid, en dat 15 jaar voor hem dus veel harder aan zal komen. Krom zou ik zeggen, maar voorlopig is Tommy wel ziek van de stress omdat zijn TV uit de cel is gehaald.

Indonesië is na gisteren nog meer veranderd: volgende verkiezingen wordt het koppel president en vice-president rechtstreeks gekozen, net als het parlement. Daarnaast komt er een onafhankelijke centrale bank en is de sharia niet opgenomen in de grondwet. Ik denk dat de afsluiter van het vorige verhaal (Indonesië beweegt -zij het langzaam- in de goede richting) nog eens wordt onderstreept. De man en vrouw op de straat denkt er toch net iets anders over: het gaat allemaal te langzaam. Dat gevoel heeft er denk ik mede toe bijgedragen dat het parlement toch akkoord is gegaan met rechtstreekse presidentsverkiezingen. Ik vraag me af of dat wel een goed idee is. De grondwet is, zoals ik eerder al schreef, aangepast en veranderd zonder duidelijke lijn. De figuur van een direct gekozen president zou best eens veel te veel (al dan niet informele) macht kunnen krijgen. Maar goed, dat zien we wel in en na 2004.

Verder hebben we gewoon vakantie natuurlijk, en hebben we na de bestijging van het nationale monument een lekkere stadswandeling gemaakt door het oude gedeelte van Jakarta. Dat is een absolute aanrader - voor wie in de buurt is. In Kota - zo wordt dit gedeelte genoemd - is de Nederlandse invloed goed terug te zien in gebouwen uit de 18e,19e en 20e eeuw.

Ik zou graag nog meer schrijven, maar het toetsenbord is gammel en de airco werkt niet. Dat tesamen werkt op een zodanige manier in op mijn humeur dat verder schrijven onverantwoord is.

Morgen vliegen Machteld en ik naar Medan. We reizen dan meteen door naar een van de mooiste natuurgebieden van de wereld: het Toba-meer. We nemen afscheid van Caio:die vliegt vanavond naar Singapore om zijn visum te verlengen. Het was gezellig, Caio! Doen we nog een keer.

vorige | overzicht | volgende