Eindelijk weer een plekje gevonden met toegang tot internet. We zitten inmiddels in Hospet, vlakbij Hampi. Die laatste plaats staat bekend om zijn (haar?) schat aan tempels en andersoortige oude gebouwen. Dat weet ik nog niet uit ervaring, omdat we dat morgen gaan bezichtigen.

En verder?
Tsja... soms valt het mee, soms valt het tegen.
Wat meevalt bijvoorbeeld is dat er relatief weinig toeristen zijn, en dat je dus makkelijk van plaats naar plaats kunt gaan zonder hotel te hebben gereserveerd. Tot nu toe nog maar een keer voor een dichte deur gestaan, maar dat hotel had dan ook maar vier kamers.
Wat ook meevalt zijn de maaltijden, en dan bedoel ik met name de zo gevreesde (althans door mij) pittigheid. Tot nu toe lekker gegeten dus. Tenslotte valt de temperatuur ook mee, omdat het redelijk bewolkt is.

Wat tegenvalt is de enorme hoeveelheid aandacht die je als toerist (toch nog) weet te trekken. Nu moet ik zeggen dat het vooral Machteld is die (hoewel toch zeer decent gekleed) de aandacht trekt. Op sommige plaatsen meer dan andere, maar toen we buiten Mumbai kwamen werden constant dezelfde vragen gesteld: "what's your name?" en "youre country?".
Niet dat er daarna een gesprek volgt, wellicht op basis van de vergaarde informatie, integendeel: de veelal dunbesnorde pubers maken zich weer ijlings uit de voeten. Proberen om zelf enige informatie 'terug' te krijgen loopt evenzovaak op niets uit.
Het blijft voor mij een raadsel waarom juist de beantwoording van deze twee vragen voor groot plezier zorgt.

Bijapur
Maar goed, tussen Hampi en Mumbai zaten nog twee stops, waarvan Bijapur de eerste was.
Mumbai was druk en vies, en van een stad met 16 miljoen inwoners naar een stad met 200.000 inwoners: dat moest toch wel een stuk rustiger zijn!
Mooi niet dus. In Mumbai rijden bijvoorbeeld geen autoriksha's, maar dat wist ik toen nog niet. Autoriksha's zijn een soort overkapte scooters die enorm veel lawaai en stank produceren. Toch (?) worden ze heel veel gebruikt. De 'milieuvriendelijke' paardekarren (tonga's) gaan een stuk langzamer en zijn dus goedkoper (wat weer is af te zien aan de berijder en het paard). In Mumbai zijn sommige straten éénrichtingsverkeer: dat heb ik daarna ook niet meer meegemaakt. In Bijapur is er bijvoorbeeld één belangrijke straat, Station Road. Deze straat doorkruist de hele stad, alle hotels liggen aan deze straat, de meeste winkels, en het is tevens de doorgaande route voor het vrachtverkeer, de enige route voor de lokale en regionale bussen. Daarnaast rijden er dus de autoriksha's, de tonga's en de gewone taxi's, en tenslotte lopen en fietsen er ook nog mensen. Om te zorgen dat er geen ongelukken gebeuren toetert en belt iedereen zich suf: een heksenketel dus. Toch heb ik nog geen ongelukken gezien.
Goed, we waren in Bijapur uitgestapt omdat er een paar bijzondere arabische gebouwen te zien zijn. Golgumbaz, een mausoleum met een koepel van 38 meter doorsnede en nog een ander mausoleum en nog hier en daar wat moskeeën.
Laten we zeggen dat we niet optimaal hebben kunnen genieten van al deze mooie architectuur omdat we nog niet helemaal aan India gewend waren. Met name het "What's youre name"-fenomeen speelde een grote rol.
Golgumbaz is indrukwekkend, maar ook een soort kermisatracctie geworden: de grote koepel weerkaatst al het geluid, waarmee het voor de Indiërs een soort dagtripje naar de echoput is.
Leuk ook is de prijsdifferentiatie die sinds een kleine twee jaar geldt: Indiërs betalen 5 rupee (ongeveer 25 cent), foreigners 5 dollar. Dat houdt dan verband met het feit dat deze (en andere) plekken zijn aangemerkt als 'international heritage'.
Op zich heb ik er geen problemen mee om een substantieel bedrag te betalen voor iets wat de moeite waard is om te behouden, en waarvan het behouden een substantieel bedrag kost. Ik zou dan wel naar een schoon toilet willen kunnen gaan, en misschien in de gelegenheid kunnen komen om wat achtergrondinformatie overhandigd te krijgen. Maar dat zal de westerse bril wel zijn.

Badami
Badami was een verademing in vergelijking met Bijapur. Een stuk kleiner (ongeveer 20.000 inwoners), en misschien iets meer toeristen gewend.
En schitterende rotstempels. Fantastisch om te zien wat er nog staat van zo'n 1300 jaar gelden. Overal door Badami, en op de heuvels eromheen zijn tempels te vinden. We hebben dus lekker gewandeld daar.
De dag daarna hebben we wat gefietst en de dag daarna waren we allebei goed ziek. Ik had koorts en Machteld een verstopt hoofd. De hele dag in bed gelegen, en de dag daarna naar Aihole geweest: een nog kleiner dorpje, maar met nog veel meer tempels! Ontzettend mooi.

In de trein
Van tevoren werd al gezegd dat treinreizen iets bijzonders is in India. Dat is zeker zo. De leukste rit tot nu toe was in een 'passenger'trein (met houten banken inderdaad) van Bijapur naar Badami. De reis duurde zo'n drie uur, en aan het begin van de reis kwam er een man naast me zitten die meteen van alles begon te vragen. Wat mijn naam was, en waar ik vandaan kwam. Hij was 'lawyer', en sprak (dus?) redelijk engels. Hij vroeg van alles, wat voor werk ik deed, hoeveel ik verdiende, of ik getrouwd was. Gaande het gesprek kwamen er steeds meer mensen bij zitten, en elk antwoord werd netjes vertaald. Toen het punt van trouwen werd behandeld, liep de vertaling uit op een discussie die enige tijd duurde. Uit die discussie kwamen weer een aantal vragen, over scheiden, en samenwonen, die weer werde teruggekoppeld. Het laatste uur van de treinreis is door de Indiërs vrijwel uitsluitend besteed aan de positie van de vrouw in Nederland.
Daar werd natuurlijk helemaal niets van begrepen (net zoals ik sommige dingen hier ook niet begrijp).
Wat me wel verbaasde was het gemak waarmee de 'lawyer' desgevraagd bevestigde dat het kastesysteem nog heel aktief was, en dat zeker 90 procent van de huwelijken werd gerarrangeerd. Het is dus naïef van me geweest om te veronderstellen dat er wat dat betreft (behalve in de heel grote steden) iets is veranderd.
Niet lang daarna las ik in een Indiaas weekblad over de toename (!) van 'dowry deaths' en 'female infanticide'. Met het eerste wordt gedoeld op een vrouw die wordt vermoord nadat de bruidsschat is geincasseerd, met het tweede het vermoorden van (al dan niet ongeboren) meisjes, omdat die met het oog op de bruidsschat te kostbaar zijn.
Dat is dan weer iets wat ik niet begrijp.

Phoolan Devi
En dan ook nog de moord op het illustere parlementslid Phoolan Devi, alias de 'Bandit Queen'. Het lijkt me dat dat nieuws ook wel in Nederland is doorgedrongen. Uitgehuwelijkt op haar 11e, daarna door een dorp beschuldigt van onzedelijk gedrag en 'veroordeeld'. De 'straf' hield onder meer publieke vernedering en meervoudige verkrachting in. Poolan nam wraak, schoot 20 mensen uit het betreffende dorp neer en belandde uiteindelijk nog meer in de gevangenis. Ze werd op borgtocht vrijgelaten en kwam kort daarna in het parlement. Onnodig te zeggen dat hier een film van is gemaakt.
In middels wordt hier volop gespeculeerd over de ware toedracht. Ik heb het plaatje nog niet compleet, maar ik geloof dat iedereen wordt verdacht en dat iedereen er politieke munt uit probeert te slaan. Als het spannend wordt dan meldt ik dat nog.

Nog meer?
Natuurlijk, nog veel meer. Over olifanten die door Mumbai lopen, koeien die door het verkeer struinen, mensen die overal poepen en piesen, apen in Badami, muggen in de hotelkamer....
Ik hou het nu echter even voor gezien.
Tot binnenkort!

vorige | overzicht | volgende