Tsja, het lukt niet altijd om netjes een dagboek bij te houden. Sinds de vorige keer is er alweer heel wat tijd overheen gegaan, bijna zoveel dat ik nu al praktisch in het vliegtuig naar huis zit.

Nou ja, dat duurt nog een kleine 30 uur. De laatste keer berichtte ik uit Cochin (Kochi) meen ik. We zijn daar nog even gebleven, maar veel tijd voor leuke dingen hadden we niet: we hebben bijna twee dagen besteed aan extra reistijd, omdat er een belangrijke brug op de route Cochin-Kerala was ingestort. De ene dag dus geprobeerd alternatieven te vinden, maar ook alle bussen zaten vol i.v.m. een feest (onam - een soort bloemenfeest). Dat was even billenknijpen, dus we besloten de volgende dag maar vroeg op te staan en de eerste trein in de richting van Margoa (in Goa) te nemen. We - vooral Machteld- waren vast van plan om nog even een paar dagen aan het strand te vertoeven, om even tot rust te komen.
De reis ging al met al redelijk voorspoedig, en 's avonds waren we al tot Mangalore gevorderd. Daar hebben we overnacht, en 's ochtend om 7 uur weer de trein genomen om 's middags in Goa aan te komen.

Goa is beroemd -of berucht- om zijn aantrekkingskracht op allerlei soorten hippies uit de hele wereld, maar wij rekenen ons daar niet toe en besloten om naar het rustiger zuiden te gaan: Colva beach. Het bleek een goede keus: voldoende faciliteiten om het verblijf aangenaam te kmaken, maar toch niet zo toeristisch dat het vervelend werd.

Was daar dan geen internet? Of hebben we dagen lang aan het strand liggen bakken?
Internet was er, alleen de eerste dag was er geen stroom. Overdag is dat geen ramp, maar 's avonds wakker worden en ontdekken dat de ventilator is uitgevallen: dat is minder, zeker omdat het echt warm was. Kleine troost: het hele dorp had slecht geslapen: iedereen was de volgende dag in een (nog) lagere versnelling.
Internet was er zeker wel, en ik kon me dus op de hoogte stellen van allerelei interessante ontwikkelingen in het Haagse. Helaas kon ik de website niet bijhouden, maar dat heeft waarschijnlijk gelegen aan het feit dat 'scribble' -de gratis (!) internetservice die ik hiervoor gebruik- voor onderhoud uit de lucht was. Ik vind het wel jammer, want ik had nog een heleboel te vertellen.

Inmiddels zijn we dan weer in Mumbai. Dat was ook nog even spannend, want we stonden op de wachtlijst voor een plaastje in de trein, en het leek er even op dat we het niet zouden redden. We besloten een klasse hoger te reizen: in een treinstel met airco. Overigens geen onverdeeld genoegen, omdat het toch weer een beetje aan de koude kant is. Altijd wat te klagen, die Nederlanders.

Morgenavond dus naar huis, en we hebben er allebei zin in. Goa heeft ons heel veel goed gedaan, maar tegelijkertijd ga je door de rust die je krijgt meer aan thuis denken. En dan ga je weer allerlei dingen missen. Of je gaat je over allerlei dingen druk maken. In Mumbai heb je daar geen tijd voor, want hier is het weer ouderwets oppassen geblazen voor alle mensen, auto's en andere dingen die je kennelijk naar het leven staan.

Loose ends
En ik had nog zoveel te vertellen, ik schreef het al.

Over de afloop van de moord op Phoolan Devi, of beter gezegd, over het feit dat een en ander nog steeds onderwerp van onderzoek is, terwijl er al een bekentenis is. Het is angstwekkend stil aan dat front.

Over de politiek wilde ik nog een beschouwing schrijven n.a.v. discussies die ik met Machteld had. Ze werd af en toe licht-gestoord van het fanatisme waarmee ik de politiek hier volgde. Ik stelde dat het een goede manier is om een land te leren kennen. Dat vind ik nog steeds, maar ik weet nu ook wel dat het zeker niet de enige manier is.
In ieder geval: de politiek kenmerkt zich hier door 'schemes & scams'. Elke dag verschijnen er verhalen in de krant waarin met groot tamboer plannen worden gepresenteerd die nu eens echt dit-of-dat probleem gaan aanpakken. Elke dag verschijnen er verhalen in de krant van plannen die een tijd geleden van start zijn gegaan en inmiddels zijn verzandt, of zijn uitgelopen op een 'scam'. Dat wordt onderzocht, en de schuldigen kunnen na een tijdje rustig aan doen weer aanschuiven in een kabinet, landelijk of in een van de staten.
Logisch dat niemand een hoge pet op heeft van politiek of politici. Daar is het Nederlandse cynisme niets bij -als het in deze vergelijking overigens terecht zou zijn.
Ik zal niet langer uitweiden, misschien dat ik later nog eens wat over dit onderwerp schrijf.

Over de positie van vrouwen had ik ook nog wat opmerkingen. De brute moorden op vooral vropuwen die het wagen interreligieus of interkaste te trouwen. Of vrouwen die naakt door het dorp worden gejaagd omdat ze iets of iemands eer hebben aangetast. Of de vrouwen die kort na een huwelijk onder merkwaardige omstandigheden 'zelfmoord' plegen, omdat er onenigheid was over de bruiddschat.

En natuurlijk over het gevaar van het communalisme, dat volgens mij grof wordt onderschat. Gelukkig kennen we die leer niet in Nederland, daar gaat gelukkig iedereen goed met elkaar om en doen alle verschillende groepen volwaardig mee in de samenleving.
Toch?

Zo kan ik nog wel even door gaan, maar ik ga nog een hapje eten en dan naar bed. Morgen nog wat winkelen, en dan via Milaan naar Amsterdam.
Ik spreek jullie allemaal wel weer in Nederland.

vorige | overzicht | volgende