Nou ja, niet echt met de vlam in de pijp, maar toch tenminste met rokende wielen in de afdaling. De afdaling van Kodai naar Kumili, een dorpje naast Periyar, was billenknijpen geblazen. Ik ben toch al niet zo gek op afdalingen, maar zeker niet in een (te) volle bus die net iets te hard rijdt over een weg met net iets te veel kuilen.
Gelukkig wordt er af en toe gepauzeerd, dan sta je tenminste weer even met beide benen op de grond. De eerste pauze kwam verassend snel, al binnen een uur. Navraag bij een mede-passagier leerde ons dat er een '15-minute lunchbreak' was. Toen we de bus uitstapten merkten we nog een reden op: een van de achterwielen was nogal aan het roken.
De hele bus stond een beetje lullig te kijken naar die wielen, en je zag iedereen zichzelf proberen te overtuigen van het feit dat het vast niet erg was. De chauffeur dacht daar waarschijnlijk hetzelfde over want met een klein sleuteltje draaide hij wat aan de binnenkant van het wiel en we konden weer gaan.

Het vervolg van de afdaling heb ik doorgebracht met het bedenken van allerlei horrorscenario's.
OK, we zaten vlak bij de in/uitgang, maar ook vlak bij het rokende wiel. Wat nou als... Nee, hier staan bomen aan de kant, dus als hier iets gebeurd dan donderen we tenminste niet het ravijn in. Oh, geen bomen meer. Het is wel erg diep hier zeg.
Enzovoort, totdat we weer gewoon land aan beide kanten hadden. 'Nu kunnen we alleen nog maar ontploffen', hoorde ik mezelf denken.
Machteld had een betere methode: ze ging gewoon slapen.

Onze tussenstop in het Periyar National Park, waar het schijnt te wemelen van tijgers en olifanten, was van korte duur. Ten eerste omdat het zoals gezegd een tussenstop was op weg naar Kochi, maar ook omdat het zo ontzettend regende en mistig was dat er nauwelijks iets te zien was, laat staan wilde beesten. Machteld heeft zichzelf toen maar getracteerd op een mooie zilveren armband, en ik op een geroosterd bruinbrood met ei. Ook erg lekker.

Geen tijgers dus, alleen een paar apen, een wild zwijn en wat vogels. We besloten niet te wachten op opklaringen, maar de volgende ochtend meteen door te gaan naar Kochi. Weer een afdaling, maar daar vlogen we dankzij de busschauffeur doorheen.

Het was wel een ongelovelijk mooie busrit. Kerala -zo heet de staat waar we nu zijn- is volgens mij het groenste gebied in India. Overal is het groen, en als het niet groen is dan is het omdat er water stroomt. We hebben een klein beetje spijt dat we hier niet meer tijd voor hebben. Aan de andere kant is hier het regenseizoen net afgelopen -er is in drie maanden ongeveer 2 meter regen gevallen.

Vandaag zijn we toeristisch geweest door een trip door de 'backwaters' te doen en 's avonds naar een dansvoorstelling te gaan.
De backwaters zijn -de naam zegt het al- verschillende kanalen en rivieren in het binnenland, vlak achter de kust. In een boot die wordt voortgeduwd door twee mannen: heel erg langzaam, en heel erg ontspannend.
De dansvoorstelling was ook leuk. Het heet Kathakali en is een combinatie van mime, gebarentaal, toneel en dans. Eerst een uitvoerige uitleg, en dan een aantal fragmenten van een voorstelling die normaal gesproken 6-9 uur duurt. Dat zou mij wat teveel zijn, maar anderhalf uur is beslist de moeite waard. Alleen al om de zeldzame verzameling van cultuurminnende toeristen te zien.

Op greensymphony.com kun je meer lezen en zien over Kerala.

Overmorgen gaan we met de trein naar Goa om nog een paar dagen aan het strand te kunnen verblijven. Ik kijk uit naar de treinreis: tot nu toe is dat verreweg het leukste vervoermiddel gebleken. Geen rokende wielen, geen enge afdalingen, geen getoeter, maar wel een lekker bedje!

vorige | overzicht | volgende